uitzoeken, ontdekken en leren omgaan met

Een tijdje geleden ben ik weer naar het Radboud ziekenhuis geweest voor controle. Alles was goed en ze hebben alleen even bloed geprikt zodat ze weer kunnen kijken of ze het gen inmiddels kunnen vinden. Bloedprikken moet ik iedere keer en inmiddels zijn mijn aders ook al aan het dichten, waardoor het steeds lastiger wordt. De volgende keer wordt weer geprikt op de waardes van de immunoglobines. Ze kunnen het nu wel doen, maar de vorige keer was pas twee maanden geleden en dan kijk je zo goed als naar dezelfde waardes. Ze kunnen dus op dit moment niks doen, wat betekent dat ik de komende tijd zo doorga qua gezondheid.
Ik vind dit lastig en ik merk ook dat veel mensen aan mij vragen hoe het gaat, wat ik overigens heel lief vind en me op z’n moment een hart onder de riem steekt, gewoon het idee dat mensen zijn die aan me denken. Maar eigenlijk weet ik daar dan niet zo goed antwoord op te geven, omdat ik dat gewoon niet weet. Ik heb mijn goede en slechte dagen. En door de dag kan dat zelfs nog veranderen. Ik heb momenten dat ik lekker in me vel zit en momenten dat ik er gewoon liever even niet zou willen zijn. Ik ben dol op de kerst en ik merk dat het me helpt om gewoon kaarsjes aan te doen en kerstmuziek te luisteren of even lekker met de hond te wandelen, het liefst in het bos. Het fleurt me op dat moment vaak wel op.
Dit hoort erbij denk ik als je chronisch ziek bent en ermee aan het leren omgaan bent. Je gaat over grenzen heen wordt boos op jezelf dat je die ziekte hebt en een beetje somber. Alleen als puber heb je soms ook dat je even niet meer weet wie je bent en wat je wilt. Dat heeft elke puber en dat hoort er nu eenmaal bij. Ik heb het beide. En dat maakt het soms ook en wel lastig. Is hoe ik me voel omdat ik puber ben of omdat ik chronisch ziek ben? Het is een kwestie van uitzoeken, ontdekken en leren omgaan met.
Ik verbaas me hoeveel mensen inmiddels mijn blog lezen, wat ik overigens totaal niet had verwacht! Zoals je misschien wel merkt post ik niet vaak iets, dit is omdat wanneer ik iets post er blij mee wil zijn en trots op wat ik heb geschreven. Hierdoor komt er soms veel achter elkaar en soms weinig. Ik wil wel meer schrijven, maar ik moet nog ff uitzoeken hoe of wat. Wat ik wel weet is dat ik blijf schrijven. Dankjewel voor het geduld.

There is a rainbow after every storm.

9 reacties

  1. […] uitzoeken, ontdekken en leren omgaan met […]

  2. tante willeke op 16 december 2015 om 18:51

    lieve linne

    wat knap om alles zo mooi kunt beschrijven en ik vind je heel erg moedig
    er zijn gelukkig ook nog wel dagen dat je je wel wat beter voelt lekker wandelen met de hond dat geeft weer wat ontspanning. en dan ben je ook nog met hardlopen de color run
    en hoe gaat het op school?
    linne we zijn heel erg trots op je en je kunt natuurlijk nog altijd boerenkool komen eten
    heel veel liefs van ons allemaal gr tante willeke
    l

  3. Jolanda de Laat op 13 december 2015 om 23:38

    Ja ook wij lezen je blog iedere keer, t is supergoed dat je het zelf zo verwoord om het een plaatsje te kunnen geven. Liefs van ons alle

  4. Jordy op 9 december 2015 om 13:32

    Hey Linne,

    Ik vind het heel erg voor je dat je deze ziekte hebt, en ik vind niet dat je dit verdiend hebt! Ik kwam Peter onderweg tegen, en vertelde mij over jou. Ik vond dat ik wel iets van me moest laten horen. Ik hoop dat je er snel weer beter wordt en weer kunt doen wat je altijd deed en wilt doen.

    Groetjes,

    Jordy Elfferich

    • Linne op 9 december 2015 om 19:37

      Lieve Jordy,

      Ik kan je niet vertellen hoe blij ik ben dat jij een berichtje stuurt. Een kerstwens die in vervulling komt. Ik mis jullie nog elke dag. Zo benieuwd hoe groot ben je nu, mis je mij ook, welke schoenmaat heb je inmiddels? Vragen ik me afvraag, omdat jullie zo speciaal zijn en ik jullie zo lang niet heb gezien. Dit bericht is als een medicijn voor mij.

      Liefs en
      Dikke knuffel en kus Linne

  5. Peter op 5 december 2015 om 00:20

    Uitzoeken ,ontdekken en leren omgaan met……..
    Hele sterke titel Linne en super geschreven . Je schrijft het zo sterk vanuit je chronische ziekte.

    Deze titel geldt ook voor ons allemaal en zeker nog voor je vader want die heeft nog veel te leren.

    Liefs papa

  6. Pip op 4 december 2015 om 22:16

    Trots op je zussie!!!

  7. Ilse van Helvoort op 4 december 2015 om 21:25

    Hé lieverd wederom zo mooi en duidelijk geschreven. Liefs Ilse xxx

    • Linne op 5 december 2015 om 22:57

      ☺️ dankjewel

Laat een reactie achter