Skip to content

Terug met bloggen!

Heyy, dan ben ik dan weer. Terug van weggeweest, terug met bloggen. 10 maanden. 5 december 2016 was de dag dat ik voor het laatst iets online zette op deze website. Zo lang geleden en er is zoveel gebeurd. Ik wil graag blijven bloggen en heb de afgelopen tijd dan ook wel geschreven maar niks online gezet. De behoefte om dingen te delen was er niet. Ik had contact met mijn lotgenotencontactgroep en dat was voor mij even genoeg. In mijn omgeving kreeg ik vragen van mensen over het nu met mij ging en waarom ik niet meer schreef. Ik had even rust voor mijzelf nodig en ik ga mijn best doen om uit te leggen wat er allemaal gebeurt is de afgelopen 10 maanden.

En voor als je het niet redt tot het einde, ja ik ga weer bloggen, niet meer vast 1x per week, maar gewoon wanneer ik zin heb. Een soort open dagboek, waarin ik eens in de zoveel tijd iets deel. Geen specifiek onderwerpen, gewoon schrijven wat goed voelt en rust geeft, maar ook anderen het idee van herkenning kunnen geven. Want daar ben ik de afgelopen maanden wel achter gekomen, herkenning is zo belangrijk. Er zijn zoveel mensen die chronisch ziek zijn niet begrijpen, er rot opmerkingen over maken. En vaak herinneren we alleen die mensen. Maar er zijn ook heel veel mensen die je wel begrijpen, je willen helpen en af en toe is het dan fijn om zo’n blog als deze te lezen, waarin je je herkent zodat je het zelf niet hoeft uit te leggen aan iemand.

5 december 2016, de laatste dag dat ik iets online zette. Dat betekend niet dat er niks is gebeurd. Op 28 november kreeg ik een relatie met mijn vriend, net voordat ik (tijdelijk) stopte met bloggen. De winter brak aan, mijn weerstand werd slechter en omdat ik ook nog is examen deed besloot ik even een break op mijn blog te nemen. Ondertussen gebeurde er veel, een infectie wilde met medicijnen niet weggaan, ik viel zo erg af dat ik op 43 kg

kwam te zitten. Een abces op mijn bovenbeen die weggesneden moest worden. Een van de oplossingen was het prikken van interferon gamma, een medicijn wat ontstekingen remt. Ik leerde hoe ik mijzelf 3x per week moest prikken en gelukkig hielpen mijn ouders, zus en vriend mij hierbij. In de Kerstvakantie verhuisde we naar een ander huis in de stad, een huis met als uitzicht gras, bomen, huppelende konijnen en een speeltuin.

Op school deed ik mijn best en de schoolexamens gingen goed. Door een ongelukje met de fiets scheurde ik een paar kleine spiertjes in mijn pols, maar het herstel ging goed en op zijn dooie gemakje gingen we verder.

Ik werd 17 en de eindexamens kwamen dichterbij. Langzaam kwam ik weer aan en ondertussen werd ik goed in de gaten gehouden door de artsen. In mei deed ik examen en ik slaagde! De keuze voor mijn studie wist ik allang en daar had ik mij dan ook al voor aangemeld en al afspraken voor gehad.

Na de examens had ik 3 maanden vakantie. Een vakantie waarin veel geleerd heb en ik kan zeggen, als ik kijk naar mij aan het begin van de vakantie en
nu. Tussen de vakanties door kreeg ik de uitslag dat mijn botscan er goed uitzag en ik weer geen infusen hoef.

Inmiddels studeer ik nu een maandje en heb ik alweer 10 maanden een relatie. Afgelopen week ben ik ook naar het ziekenhuis geweest. Hierover schrijf ik nog een aparte gezondheids-update volgende week, want ja ik heb verteld wat er allemaal is gebeurd de afgelopen tijd, maar ik heb nog niks gezegd over hoe het nu gaat, preview: goed! 🙂

Liefs Linne ♥

Laat een reactie achter





Scroll To Top