En dan word je op de rem gezet.. – Gezondheidsupdate

Ik sloot mijn vorige blog af met positieve woorden en deze meende ik ook, inmiddels weet ik beter en hier komt dan ook mijn gezondheidsupdate 2.

Ik begon weer met hoesten en vermeed het gevoel dat het slechter met mij ging. Ik wilde het niet voelen, dan was het hoesten en de pijn er ook niet en kon ik doorgaan met alles wat ik deed. Ondertussen… werd het hoesten erger en ging ik achteruit.

Het hoesten ging door en ik ook, ik negeerde dat het slechter met mij ging. Donderdag (16 november) ging het van een beetje hoesten naar enorme benauwdheidsaanvallen, vrijdag had ik een belafspraak met de arts en probeerde ik mijn rust te pakken, ik ging nog wel gewoon naar school. Eigenlijk vanaf zaterdag, na mijn werk ging ik achteruit, het hoesten werd per uur erger en ik kreeg ook koorts.

Op de nacht van zaterdag op zondag sliep ik bij mijn vriend, maar werd ik zelfs zo benauwd dat hij even als enige optie ziet, zijn moeder wakker maken en de huisartsenpost bellen. Op dat moment kan ik alleen maar denken en aangeven dat ik dat niet wil. Na twintig minuutjes ben ik weer een beetje op adem en proberen we allebei weer te gaan slapen. Alleen door het hoesten slaap ik deze nacht maar 1,5 uur. Zondag wil ik nog amper toegeven aan dat ik ziek ben, maar ondertussen begin ik het echt te voelen en tel ik de uren af tot maandag 10 uur, dan mag ik weer naar het ziekenhuis. Ik kom de dag goed door, eten heb ik niet echt zin in doordat de koorts steeds hoger word maar zondag op maandag slaap ik wel aardig.

Maandagochtend voel ik me nog goed beroerd en in mijn joggingpak stap ik in de auto naar het ziekenhuis, waar eerst een longfoto gemaakt wordt en vervolgens heb ik een afspraak op de poli. Al snel is duidelijk dat het echt niet goed gaat. Op de röntgenfoto is een groot deel van mijn longen niet eens te zien door het slijm wat in de longen zit en ik klink ook helemaal niet goed. Ik klonk als een piepend raam… dat zegt genoeg. Ik had een zuurstof saturatie van 95 wat betekende dat ik thuis mocht uitzieken met een antibioticakuur en prednison en gelukkig niet in het ziekenhuis met antibiotica via het infuus en zuurstof. “Als ik jou dezelfde dosis via medicijnen kan geven en je dan lekker thuis mag uitzieken doen we dit natuurlijk”

Onderweg naar huis konden we gelijk de medicijnen ophalen en maandagavond begon ik al verschil te merken. Sinds dinsdagavond krijg ik ook weer trek in eten, wat een goed teken is.

Ik heb een week achter de rug waarbij ik even op de rem ben gezet zoals ik al zei. Linne zag je dit dan echt niet aankomen? Nee. Als ik mij focus op wat er niet goed gaat, ga ik mentaal ook bang zijn voor dingen die er niet zijn. Inmiddels weet ik wel dat wat er nu gebeurd nodig is om mij te laten beseffen dat ik echt rust moet pakken en anders moet omgaan met mijn lichaam om de rest van de wintermaanden te kunnen genieten.

Het is voor mijzelf wel even een besefmoment geweest de afgelopen dagen, ik moet echt anders met mijzelf omgaan. De winter is pas net begonnen.

Ik heb deze week een week rust genomen van school en houd goed contact met hen, maar het is wel duidelijk dat ik het rustiger aan moet gaan doen. Leuke dingen doen klinkt heel raar, maar is nu juist van belang. Op die manier bouw ik energie op en blijf ik mentaal sterk hoe gek dat ook klinkt.

Ik ga rustiger aan doen 😉

En ik spreek jullie weer snel!

Liefs Linne ♥

Laat een reactie achter