Als alles even teveel is

Mijn hormonen zijn op hol geslagen en ik merk dat alle informatie even heel erg hard binnenkomt. Er is niet specifiek iets aan de hand, maar ik kan ook niet zeggen dat ik mij op dit moment geweldig voel. Ik zou kunnen huilen, maar ik zou ook zo in de lach kunnen schieten. Voor jou net zo onvoorspelbaar als voor mijzelf. Ik merk dat ik blijf hollen, want zolang ik blijf rennen voel ik niet hoe onrustig mijn hoofd is, hoeveel ik nog moet doen en hoe groot de chaos is.

 

“Neehee er is niks!” 

Situaties zoals hierboven zijn een goed voorbeeld van hoe het er bij mij wel eens aan toe gaat. Als je mij op zo’n moment vraagt of er iets is antwoord ik negen van de tien keer “Neehee er is niks”. Deze zin gebruik ik voornamelijk als mijn vriend dit vraagt, oepss.

 

Soms is het allemaal even te veel

In een situatie zoals beschreven is alles mij eigenlijk net even te veel, het komt ook voor dat het met mij persoonlijk niet goed gaat en dat ik dit gek genoeg niet wil inzien. Op het moment dat ik bijvoorbeeld in de stad loop en ik merk dat ik me niet lekker voel probeer ik dit altijd zelf op te lossen, terwijl ik weet dat het beter is om iemand aan te spreken en hem/haar kort de situatie uit te leggen zodat er iemand bij mij is als er op dat moment echt iets gebeurt.

Durf jij het tegen een ander te zeggen als je je niet lekker voelt en hulp nodig hebt? Durf jij aan te geven dat je vandaag niet bij een meeting bent omdat je even tijd nodig hebt voor jezelf?

 

Miscommunicatie

Vaak gaan we er van uit dat iemand anders ons wel begrijpt, we spreken niet uit wat we voelen en achteraf of tijdens de situatie zelf al ontstaat er miscommunicatie. Iedereen heeft een mening en sommige mensen delen deze maar al te graag terwijl anderen liever stil blijven. Ik merk dat dit laatste bij mij vooral van toepassing is. Het stil blijven komt voort uit een soort angst dat mensen oordelen wanneer je je gevoel uitspreekt of wanneer je duidelijk aangeeft waar jij behoefte aan hebt.

 

Soms is meer informatie van belang

Niemand is hetzelfde, niemand weet exact hoe jij in elkaar zit en het kan daarom helpen om iemand meer context te geven. Zo weten de mensen om je heen beter waarom jij handelt op deze manier en wanneer jij je prettig voelt. Dit betekent echt niet dat je aan een wildvreemd iemand je hele levensverhaal moet vertellen om op de juiste manier hulp te krijgen, maar mensen die dicht bij jou staan hebben soms iets meer informatie nodig om de hele situatie te begrijpen en jou ook goed te kunnen helpen.

 

Jij kan dit ook!

Zorg goed voor jezelf door uit te spreken wat je nodig hebt en waar je behoefte aan hebt. Dit kan in allerlei situaties, van een afspraak cancelen tot hulp bij het nemen van je medicijnen als je in een situatie zit waarbij het niet goed gaat. Je zult merken dat je je gehoord voelt en het de kwaliteit van een relatie zal verbeteren.

Waarin wil jij meer je behoeftes uitspreken?

Liefs Linne ♥

Wil je op de hoogte blijven van alles wat er gebeurd? Dan kun je mij ook volgen op Instagram.

8 reacties

  1. Joany op 9 maart 2020 om 12:37

    Mooi artikel. Ik heb de afgelopen jaren echt moeten leren om mijn gevoelens uit te spreken. Voorheen hield ik het allemaal opgekropt om anderen te sparen, maar daar ga je zelf aan onderdoor.

    • Liefslinne op 9 maart 2020 om 14:31

      Dankjewel!

  2. Cynthia op 8 maart 2020 om 21:42

    Juist als je over loopt is blijven praten essentierl. Wist je datbij vrouwen het stresshormoon lager wordt, wanneer je praat over je gevoelens?

    • Liefslinne op 9 maart 2020 om 14:31

      Wat grappig dit wist ik nog niet, ik ga er is meer over opzoeken, vind dit soort dingen heel interessant

  3. Alexandra op 8 maart 2020 om 09:48

    Oh, dat is best een lastig ding. Ik denk gauw dat ik een zeur ben of overdrijf en vind ook dat ik het zelf moet oplossen. Jaren zo gedaan. Ik durf nog steeds niet goed te delen, bang om veroordeeld te worden. Wel stel ik mijzelf vaker de vraag, ‘is dit goed voor mij? Of niet?’ Dan moet ik van mezelf actie ondernemen.

  4. Xiana op 7 maart 2020 om 18:20

    Hallo Linne,

    Heel herkenbaar verhaal. Soms merk ik ook dat elk woord teveel is of precies alle last van de wereld op mijn schouders ligt en andere momenten kan ik dan weer de wereld aan. Ik steek het dan op mijn hormonen :-).

  5. Joyce - SomedayTodayNL op 7 maart 2020 om 18:18

    Heel herkenbaar allemaal! Ik zou willen dat het op mijn werk (onderwijs) wat meer geaccepteerd zou worden als het even teveel is en je bijvoorbeeld wat eerder naar huis gaat hierdoor.

  6. Felice op 7 maart 2020 om 15:00

    ik vind het vaak heel moeilijk om nee te zeggen als mensen mij iets vragen….al is het maar dat ik zeg: joh even bellen komt me nu niet uit…

Laat een reactie achter